Mensen zijn Goed

Een van de fundamenten van Theory of Constraints (TOC) is de mantra "Mensen zijn goed". Dat klinkt wat raar, we kennen allemaal mensen die "niet zo goed zijn". Toch ben ik het er gloeiend mee eens en ik beschouw het zelfs als een van mijn "leading principles". Voor mij impliceert deze uitspraak dat als er iets 'niet werkt' met andere mensen, ik twee keuzes heb:
 
  1. Ik kan de ander de fout geven, hetgeen erop neer komt dat ik de ander "gek", "slecht", "dom" of "incompetent" vindt. Maar op dat moment weet ik ook dat er niets meer is dat ik kan doen om de situatie te verbeteren. Want ik ben echt niet in staat om iemand anders zijn karakter te veranderen. Dat betekent dat ik vast zit in de situatie: stagnatie en status quo in plaats van groei en leren van elkaar. De stellingen zijn betrokken, de loopgraven gegraven. Eerlijk is eerlijk, het voelt vaak wel heel lekker voor mijn ego, vooral op dat moment...
  2. Ik kan mijzelf de fout geven. Dit is natuurlijk wel een stuk moeilijker voor mijn ego, ik zal soms diep moeten gaan, maar er blijven op deze manier opties om het wel te laten werken met de ander. Dan moet ik wel zijn perspectief en logica gaan begrijpen. Dat is hard werk. Maar het resulteert wel in groei en nieuwe mogelijkheden.
 
Daarom, neem de uitspraak niet letterlijk, ik weet ook wel dat een heleboel mensen geen engeltjes zijn. Maar als uitgangspositie is deze uitspraak de enige manier om dilemma's en deadlocks te doorbreken. Dus: nederig blijven (oi, moeilijk voor mijn ego!!!), observeren in plaats van (ver)oordelen en dat ego zoveel mogelijk uit beeld houden. Stephen Covey noemde dit de 5e regel: "Seek first to understand. Then to be understood"
 
Als iets niet werkt met andere mensen, dan is de enige persoon die ik daar de schuld van kan geven mijzelf. Blijkbaar luisterde ik niet goed genoeg. Punt uit! Waarom? Nou, omdat "Mensen goed zijn"! 

 

Alle blog berichten